|
La
mort du père E
TONEEL Voorstelling: La Mort du Père; La Mort du Père Is een Improvisatieprogramma dat Tamar Baruch met regisseur Jetty van der Meer heeft ontworpen. Tamar Baruch staat er dus anderhalf uur alleen voor en dat doet ze heel dapper. Want In een solo programma zijn er geen botsende karakters, geen verschillen van mening en verwachting. Dan ontmoeten de spoken In je hoofd elkaar en dat Is per definitie een introverte aangelegenheid die moeilijk te veruiterlijken Is. Een schrijver als Beckett heeft aan de klank van een paar woorden genoeg om een gedachtenstroom te ontketenen die zijn personage zin na zin onthult. In La Mort du Père (zal wel een vergezocht citaat zijn) is juist geprobeerd om met een veelheid van decorstukken, film, boeken, schrijfmachine, telefoon enzovoort de actrice aan het acteren te houden. Het zit goed In elkaar.. Filmscènes die half aloor de luxaflex heen schijnen en een tweede beeld op de, achtergrond projecteren. De situatie in de hotelkamer terwijl buiten de soldaten afmarcheren . De schrijfster die voorleest uit het werk dat niet wil vlotten. De vrouw over wie het gaat zal zo'n 35 jaar oud. zijn. Ze is op een dood punt aangeland. Daar kan ze, doorheen door diep in haar herinnering te duiken en het beeld van de liefdeloos overheersende vader van zich af schudden. Daartoe leeft ze zich in In vroegere situaties en fantasieën in en dat levert soms heel aardigé scènetjes op. We zien een vrouw die z1chzelf voorbij is gelopen en Een beetje een treurig stuk' met een hoopvol eind. Ik mag dat wel. Op alle onderdelen zijn wel aanmerkingen te maken, maar over het geheel genomen bevalt het me. Later, veel later, zal ik kunnen zeggen dat Ik In 1987 al een bemoedigend stukje over Tamar Baruch heb geschreven. |